การปรับปรุงประสิทธิผลโดยรวมของเครื่องจักร: กรณีศึกษาโรงงานผลิตกะทิกระป๋องแห่งหนึ่ง

บทคัดย่อ

     วัตถุประสงค์ของงานวิจัยนี้คือการเพิ่มประสิทธิผลโดยรวมของเครื่องจักร (OEE) ของสายการผลิตกะทิกระป๋องของโรงงานแห่งหนึ่งในจังหวัดสมุทรสงคราม ปัจจุบันประสิทธิผลโดยรวมของสายการผลิตนี้มีค่าร้อยละ 72.73 ซึ่งต่ำกว่าค่าที่โรงงานได้กำหนดไว้ที่ร้อยละ 80 จึงจำเป็นต้องปรับปรุงเพื่อทำให้ค่าประสิทธิผลโดยรวมสูงขึ้น จากการศึกษารายละเอียดของสายการผลิตนี้สรุปได้ว่า เครื่องปิดฝากระป๋องมีส่วนทำให้ค่าประสิทธิผลโดยรวมต่ำมากที่สุดเพราะในปี พ.ศ. 2565 เครื่องนี้หยุดเพราะขัดข้องระหว่างการผลิตมากที่สุดถึง 5,910 นาที จากการหยุดของทั้งสายการผลิต 9,938 นาที คิดเป็นร้อยละ 59.5 ของเวลาที่เครื่องจักรทั้งหมดในสายการผลิตนี้หยุดเพราะขัดข้อง จากการประชุมระดมสมองของบุคลากรที่เกี่ยวข้องกับสายการผลิตนี้ สรุปได้ว่าสาเหตุสำคัญที่ทำให้เครื่องปิดฝากระป๋องเกิดเหตุขัดข้องมากที่สุดคือขาดการบำรุงรักษา เนื่องจากโรงงานซื้อเครื่องที่ใช้แล้วมาใช้ต่อโดยไม่ได้ทำการซ่อมแซมใหญ่ก่อนใช้งาน ที่ประชุมจึงกำหนดให้ประยุกต์ใช้วิธีการบำรุงรักษาทวีผลแบบทุกคนมีส่วนร่วม (TPM) โดยเลือกมาใช้เพียง 3 เสาแรกได้แก่ (1) ปรับปรุงเฉพาะเรื่อง (2) กำหนดให้พนักงานประจำเครื่องสามารถบำรุงรักษาด้วยตนเองก่อนเดินเครื่องพร้อมทั้งการบำรุงรักษาประจำวัน (3) กำหนดแผนการบำรุงรักษา หลังจากดำเนินการ 3 ข้อนี้แล้วทำให้การหยุดจาการขัดข้องของสายการผลิตของปี พ.ศ. 2566 เดือน มกราคม – เมษายน เป็นเวลา 4,360 นาทีหรือเฉลี่ยเดือนละ 1,090 นาที หากวิเคราะห์เฉพาะในช่วง 4 เดือนเดียวกันของปี พ.ศ. 2565 พบว่ามีการหยุดเพราะขัดข้องเฉลี่ย 1,680 นาทีต่อเดือน ดังนั้นหลังการปรับปรุงเวลาการหยุดเพราะขัดข้องมีแนวโน้มลดลงจากเดิม เฉลี่ย 590 นาทีต่อเดือน ซึ่งมีผลทำให้ค่าประสิทธิผลโดยรวมของสายการผลิตเพิ่มขึ้นเป็นร้อยละ 76.35 หรือ เพิ่มขึ้นจากเดิมร้อยละ 4.97 อย่างมีนัยสำคัญ (P<0.05)

คำสำคัญ: ประสิทธิผลโดยรวมของเครื่องจักร, อัตราการเดินเครื่องจักร, ประสิทธิผลการเดินเครื่องจักร

Abstract

     The objective of this research was to increase the overall equipment effectiveness (OEE) of a canned coconut milk production line of a factory in Samut Songkhram Province. Before this research, the OEE value of this production line was 72.73%, which was lower than the factory standard of 80%. Therefore, methods to increase the equipment effectiveness had to be sought. According to a detailed study of this production line, it was concluded that the can capping machine contributed to the low OEE because in 2022 this machine breakdown was 5,910 minutes, while the breakdown of the whole line was 9,938 minutes. Accordingly, the can capping machine contributed to 59.50% of the whole stoppage of the line. From the brainstorming meetings of personnel involved in the production line, it was concluded that the reason for the breakdown of the machine was the lack of maintenance. The factory purchased this second-hand machine and used it right away without making any major repairs. So, the meetings suggested to implement the first three of the eight columns of the total productive maintenance (TPM): (1) individual maintenance, (2) autonomous maintenance, and (3) planned maintenance. After implementing these three measures, the breakdown stoppage of this line from January to April, 2023, was 4,360 minutes or at the average of 1,090 minutes/month. Compared with the same period of 2022, the stoppage was 6,720 minutes or at the average of 1,680 minutes/month. The breakdown stoppage was 590 minutes/month decreased. Accordingly, the value of OEE was increased to 76.35 % or 4.97 % increased. In conclusion, the OEE value was increased significantly (P<0.05) after the improvement.

Keywords: overall equipment effectiveness, availability and performance effectiveness

6517210004 นาย ดำรงเกียรติ์ ปานบำรุง – Mr.Dumrongkiat Panbumrung, 2568 (2025). Advisor: รศ. ดร.ยุทธชัย บรรเทิงจิตร – Assoc. Prof. Dr. Yuthachai Bunterngchit, สารนิพนธ์ (Independent Study), The Improvement of the Overall Equipment Effectiveness (OEE): A Case Study of a Canned Coconut Milk Factory, นำเสนอในที่ประชุมวิชาการ (Conference), การประชุมวิชาการระดับชาติด้านการพัฒนาการดำเนินงานทางอุตสาหกรรม ครั้งที่ 15 ประจำปี 2567 สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง, ปริญญาโท (Master’s Degree), บัณฑิตวิทยาลัย (Graduate School), วิศวกรรมศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการงานวิศวกรรม – Master of Engineering Program in Engineering Management, วศ.ม. (การจัดการงานวิศวกรรม) – M.Eng. (Engineering Management), Siam University, Bangkok, Thailand – มหาวิทยาลัยสยาม กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย